Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną, której głównym objawem jest podwyższone stężenie glukozy we krwi. Schorzenie to powoduje, że trzustka przestaje produkować insulinę, produkuje jej zbyt mało lub też komórki organizmu nie reagują na działanie insuliny produkowanej przez trzustkę.

• Insulina to hormon, który „otwiera” komórki organizmu i pozwala na natychmiastowe zużycie glukozy zawartej we krwi jako źródła energii lub zmagazynowanie jej na później w formie glikogenu.
• Glukoza znajdująca się we krwi pochodzi z węglowodanów dostarczanych w spożywanym jedzeniu.
• Są one rozkładane w układzie trawiennym, a następnie rozprowadzane po całym ciele jako paliwo służące wytworzeniu energii potrzebnej do życia.
• Jeżeli w organizmie brakuje insuliny, glukoza nie może zostać wykorzystana, więc jej stężenie we krwi rośnie
• Nie leczony wysoki poziom glikemii może doprowadzić do przewlekłych problemów zdrowotnych. Zdiagnozowana cukrzyca to szansa, by w porę zadbać o siebie i uniknąć powikłań cukrzycowych i związanych z nimi zagrożeń.

Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 1 pojawia się, gdy komórki trzustki produkujące insulinę zostają uszkodzone. W rezultacie trzustka przestaje produkować insulinę. Ten rodzaj cukrzycy dotyka przeważnie dzieci i ludzi młodych, chociaż wystąpić może w każdym wieku i rozwinąć się bardzo szybko w krótkim czasie. Leczenie polega na stosowaniu insulinoterapii, prawidłowym odżywianiu opartym na przeliczaniu wymienników węglowodanowych (WW) i kontrolowanym wysiłku fizycznym.

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 to postać choroby, w której w różnym stopniu nasilenia, w różnych okresach procesu chorobowego, występuje niezdolność komórek produkujących insulinę w trzustce do wydzielania odpowiedniej do zapotrzebowania ilości insuliny. Rozwija się wolno i stopniowo w ciągu dłuższego okresu, dlatego też objawy mogą zostać niedostrzeżone, a schorzenie pozostaje często niezdiagnozowane. Cukrzyca typu 2 diagnozowana jest zazwyczaj u osób starszych i w średnim wieku, ale coraz częściej stwierdza się ją już u osób w okresie wczesnej dorosłości, a niekiedy nawet u dzieci. Często jest chorobą dziedziczną i występuje ze szczególną częstotliwością u osób z nadwagą oraz otyłych.